BLOG

Drie weken geleden gestart met een nieuwe opdracht bij de Nederlandse Spoorwegen in Utrecht. Tot op heden heb ik altijd gezegd dat ik niet begin aan werken in Utrecht. Dat heeft niets met Utrecht zelf te maken, maar met de afstand en vooral de dagelijkse files vanuit Den Haag.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus kwam ik een paar maanden geleden in gesprek met onze ‘openbare vervoerder’.  En ik was na het eerste gesprek zo enthousiast over de opdracht, dat ik de reistijd voor lief nam.

Ik informeerde hier en daar bij wat lotgenoten over hoe zij de enorme reis ervaarden en al snel dacht ik een mooie tussenoplossing gevonden te hebben: De auto tot aan Gouda en vanaf daar het laatste stukje met de trein. Toch wakker worden in je vertrouwde omgeving en nog 20 minuten met de trein moest te doen zijn. Ik was benieuwd hoe het me zou bevallen, want de trein heb ik na het inleveren van mijn OV studentenkaart vooral geprobeerd te mijden.

Ik vond de reis best spannend die eerste dag. Hoe zou dit tripje me bevallen? Wat als het tegen zou vallen en mijn reistijd een groot deel van mijn werkdagen op zou gaan slokken? Je hebt toch een contract voor een aantal maanden getekend en kan moeilijk meer terug …

Mijn vooraf bedachte ritje via Gouda beviel me in ieder geval niet. Nadat alle stoplichten tegenzaten, kwam ik ook nog eens in de file terecht. Voor ik op het station van Gouda aankwam was er al ruim een uur verstreken. Wat nu? Dan toch maar de tram vanaf het Zwarte Pad proberen naar het station?

Was wel wennen hoor: Een minuut te laat met de tram kan betekenen dat de hele reis in de soep loopt, dus de ochtend van mijn tweede dag op een drafje naar het Zwarte Pad.  Eenmaal in de tram was er een oase van rust. Wat was dit fijn! Ik hoefde helemaal niets meer te doen. Geen filenieuws of verkeer dat ik in de gaten moest houden, geen pedalen die ik in moest trappen, Rust… overgeleverd aan het openbaar vervoer. De tram kwam keurig op tijd aan bij het Station Den Haag CS en daar stond de trein naar Utrecht al klaar met genoeg plekken om uit te kiezen.

De reis Den Haag – Utrecht was me in geen tijden zo goed bevallen. Best lekker om de verantwoordelijkheid even in de handen van de conducteur te leggen. Kan ik in de tussentijd alvast aan het werk in de trein en dat scheelt me dagelijks veel tijd. Ik ben om! De trein is zo gek nog niet. Nu nog hopen op een zachte winter en niet al te veel bladeren …

Laatst kreeg ik van mijn zus het boek ‘Latte Macchiato’ over de belangrijkste trends van het volgende decennium. Ik begon te lezen over de verschillende generaties van de laastste jaren. Boeiende stof die je natuurlijk direct toetst aan de mensen in je eigen omgeving. Mijn vriend van 40, mijn nichtje van 20 en natuurlijk aan jezelf en aan mijn eigen zoon van 2. Is het herkenbaar, klopt het en waar komen de kenmerken vandaan? Zo heb je naast de babybusters (1965 – 1974), die ik al kende en waar ik zelf toe behoor, de digitale inboorlingen (1995 – 2009), generatie slash (1985 -1994), de flexistentialisten (1975-1984), babybloomers (1956 – 1964) en niet te vergeten de masterboomers (1945 – 1954); beter bekend als de babyboomers. We weten natuurlijk allemaal dat de grote groep babyboomers straks de vergrijzing inzet, wat op den duur resulteert in een krapte op de arbeidsmarkt. Langer doorwerken zal erbij gaan horen, maar dan nog zullen er voor dit probleem andere oplossingen bedacht moeten worden.  De link die ik nog niet gelegd had, was dat de jongste generaties door de veelheid aan invloeden en indrukken op zeer jonge leeftijd nu al eerder de puberteit ingaan en ook eerder volwassen zijn. De kans dat het schoolsysteem over een paar jaar aangepast wordt is daarom zeer reeel. Eerder beginnen met het basis- en het middelbaar onderwijs en eerder afstuderen. Alles om ook onze jeugd zo snel mogelijk een bijdrage te laten leveren op de arbeidsmarkt. Doorredenerend bedacht ik me dat ook de combinatie van werken en leren toe gaat nemen. Bedrijven en ondernemingen gaan proberen om de jeugd eerder van school te halen, waarbij ze opleidingen aanbieden die naast het werk, in de avonduren of vrije tijd gevolgd kunnen worden. Tenslotte denk ik ook dat de kenniseconomie een deel van de oplossing gaat vormen. Door meer kennis te gebruiken en innovaties te stimuleren zijn er minder mensen nodig om dezelfde of betere resultaten te behalen. Je ziet dat zo’n boek je fantasie prikkelt en dat is goed voor mij als marketeer. Wat betekent dit voor de branche waar ik nu in werk? En hoe gaan we daar over vijftig jaar mee om? Hoe kunnen we daar nu al op anticiperen? Ik ga snel door met lezen, want ik ben pas net begonnen en ben toch heel benieuwd welke andere gedachtenspinsels ik nog ga produceren.